1940 lı yıllardı,Kepeneğin Zöhre (Zehra),Bir gün bize geldi ve dediki,Ben rüyamda parlak bir ışık gördüm ışık döne döne geldi ve sizin bahçeye düştü ve kayboldu.Burada müsade edin Namaz kılmak istiyorum.Kepeneğin Zöhre Bunu anlattığı zamanlarda yüz yaşının üzerinde olduğu söyleniyordu.Elbette bahçe kapısını açtık ,Namazını kıldı biraz oturdu gitti.
Evimiz,Bahçesi tahminen 1500 m2 idi gerçekten çok bakımlıydı tek bir taş bulamazdınız
Her yer yemyeşil çimle kaplıydı dereden aşağı inen akarsu Su yolu dediğimiz yol boyunca akar bahçemize girip ,tekrar yola çıkarak komşu evin bahçesine geçerdi.
Kepeneğin Zöhrenin rüyası komşular arasında yayıldı.ziyaretçiler gelmeye başladı ve gelenler bahçe çitimizin(çalı) yol taraflına bezler bağlamaya başladılar ,adaklarda bulundular.Bir gün baktık çalının dibinde geceleri mumlar yakılmaya başlanmış ,Etraftan bulup getirdikleri mezar taşların yolun kenarına yerleştiriyorlar mumları üzerine yerleştirip yakıyorlar.
Bağlanan bezler öylesine arttıki Yakılan mumlardan tutuşup yangın çıkmasından endişe eder olduk.Ben mezar taşlarını olabildğince uzaklara götürüyorum ertesi gün birileri tekrar getiriyor.Çaresiz seyrediyoruz,yolun o bölgesine cuma geceleri gelenlerle şenleniyor du 80/90 mummun yanışı olduca keyifli de oluyordu.
Mezar taşlarını görenler burada yatan kim diye sormaya başladılar.gündüzleride Bahçede Namaz kılmak isteyen Hanımların sayısı artmaya başladı.zaman zaman horoz kesmek için adakta bulunanlar adaklarını bahçemizde yemekli toplantılar ile gerçekleştirmeye başladılar.
Bu oluşum tamamı ile gerçektir.insanlarımız , umutlarının gerçekleşmesi için daima kendilerinin dışında manevi güçlere fazlası ile ihtiyaç duymakta dırlar.hatta özellikle Gerçek olmadığını bilseler dahi, hayali hikayelere gerçekmiş gibi ilgilenmektedirler
